Working from home, or not?

Over the past few months, many of us had to work from home. That was the only option for many jobs since covid really changed things up. So whether we liked it or not, whether we could or not, we had to find the best way to start working from home.

And to be honest that was a roller coaster ride. For me, for the past year and a half, I was on and off working from home, changed 2 jobs, was unemployed for 6 months while trying to be safe and covid free.


At the very first lockdown I was thrilled to have to be working from home. For my introvert self that was like going on holiday. Not having to see and talk to everyone every single day!

So I would wake up a bit later, prepare my breakfast, spend time with my cats, and work stress free with my pace, usually. However since my previous job was really demanding, working from home only made things worse since I couldn't communicate effectively with my colleagues, and I couldn't handle stress that well. The reason for this was because I tend to associate physical places with certain emotions. So my working place was where I got to be stressed, caffeinated, jumping into meetings etc, and my home the place where I would calm down. Imagine now combining those two! Being in my calm place, but having all the stress of work. That didn't go well for me so I had to give up my job, long story short.


After being unemployed for a while, I got a new job, with a lot less stress. Not my dream job, actually far from that, but at least I wasn't particularly stressed. I had to be at the office for a while, then work from home and vice versa, and now after 2,5 months of working from home I have to return to the office.

And I made a list about pros and cons of working from home!

Pros

  • Saving time on commute
  • Saving money on petrol
  • Time saved preparing for work
  • Fewer distractions
  • Being in your home and not in a faceless company office
  • Spend time with your kids/pets. Although not much work can be done
  • Have time to prepare lunch
  • Have time to do some house chores
  • Being able to rest a bit when not much work is there
  • Ideal for introverts
Cons
  • I tend not to work as much as I should and work would pile up
  • Sometimes it's really lonely
  • Not changing environment really affects your mood swings
  • Not much sense of accomplishment, at least for me
  • Everybody was saying to me that they would work more from home, but for me it was the opposite
  • Your colleagues would assume it was fine to ask for work stuff outside business hours
  • Finding a suitable space to work
  • Less movement impacts health
and many more!



What's the outcome from all of this? However the circumstances are, you need to find that balance between work and personal time to be able to push through and be happy. Nothing is permanent, and we do have the power to shift things around us to accommodate us the best way possible!

How was your experience? We'd love to hear your perspective on the matter!

Επαγγελματικό γήρας;

Έχω κλείσει αισίως τα 39 έτη ζωής σ' αυτό τον περιστρεφόμενο πλανήτη, και καθώς περνούν τα χρόνια όλο και μαθαίνω περισσότερα πράγματα. Ωστόσο μέχρι πρόσφατα, ποτέ πραγματικά δεν ένιωθα την πραγματική μου ηλικία, ειδικά στην δουλειά, γιατί συνήθως υπήρχαν και μεγαλύτερα άτομα από εμένα, έτσι ήμουν πάντα ο πιο νέος από κάποιον.

Στην τρέχουσα δουλειά που είμαι εδώ και λίγους μήνες, βιώνω κάτι πρωτοφανές για μένα. Σε μια μεσαίου μεγέθους εταιρία, είμαι ο μεγαλύτερος σε ηλικία!

Εδώ είναι που συνειδητοποιώ πλέον ότι μεγαλώνω, ότι ναι οι 25ρηδες απέχουν σχεδόν 15 χρόνια από εμένα, ότι ναι υπάρχει μια ηλικιακή διαφορά. Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που δεν κολλώ στις ηλικίες και αριθμούς. Πάντα έλεγα ότι η προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου παίζει ρόλο. Αλλά άρχισα να το αμφισβητώ αυτό. Δηλαδή παίζει ρόλο και η ηλικία, χωρίς να είναι φυσικά κάτι απόλυτο.


Διαπιστώνω σ' αυτή μου τη δουλειά, ότι ναι υπάρχει διαφορά κοινής λογικής, πείρας και εμπειρίας και σεβασμού κάποτε. Αυτό μου δίνει μια μικρή χαρά γιατί αναγνωρίζω στον εαυτό μου την πορεία που έκανα και τι αποκόμισα από αυτήν. Πού ήμουν, και πού έφτασα. Όχι τόσο από τη βαθμίδα θέσης, αλλά των πραγμάτων και ικανοτήτων που απέκτησα.

Και εδώ έγκειται και η πρόκληση τώρα. Να βρεθεί το σημείο σύγκλισης, επαγγελματικά μιλώντας πάντα, μεταξύ των ατόμων με τη διαφορά ηλικίας, ώστε να υπάρχει σωστή συνεργασία, συνεννόηση και επίτευξη στόχων.

Πράγματα που μέχρι τώρα θεωρούσα αυτονόητα, πλέον πρέπει να τα "διδάξω" στους μικρότερους, ή να τους δασκαλέψω αν θέλετε, αλλά μ' έναν πιο πλάγιο τρόπο ώστε να τηρούνται οι εταιρικές πολιτικές ισορροπίες.

Όπως είπε κάποτε και η Κατακουζήνα: "Πολύ φοβούμαι ότι η επαφή μεταξύ εσένα και της νεολαίας θα είναι ολέθρια!"

Θα σας ενημερώσω ξανά για το πώς θα πάει αυτή η συνεργασία!

Η τέχνη της εξέλιξης

Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον εχθρικό. Οικογενειακής έχθρας, βίας, καταπίεσης, με εντάσεις και άλλα πολλά....Σαν παιδί έμαθα ότι αυτό ήταν το κανονικό, έτσι ήταν μια οικογένεια...να μην μπορείς να εκφράζεσαι, να παίζεις με ήχους και γέλια, να λες αυτό που θες, να έχεις αυτοπεποίθηση ή δύναμη...γιατί όταν θου κύριε τα έκανες αυτά, ερχόταν η τιμωρία, το ξύλο, η λεκτική και ψυχολογική κακοποίηση.

Γύρω στα 12 μου χρόνια, εγώ και ο αδελφός μου πείσαμε την μητέρα μας να μας γράψει σε σχολή καράτε. Και γιατί; Γιατί όταν βλέπαμε ταινίες με καράτε, ενθουσιαζόμασταν, ήταν κάτι το εντυπωσιακό για εμάς. Ψάχνοντας λοιπόν στην περιοχή μας, βρήκαμε μια σχολή πολεμικών τεχνών. Για καλή μας τύχη εκεί, δίδασκαν διάφορες πολεμικές τέχνες και όχι μόνο μία. Δηλαδή οι 3 κύριες τέχνες που δίδασκαν εκεί ήταν το τζούντο, καράτε και παραδοσιακό ζίου ζίτσου. Ωστόσο κατά καιρούς μας μάθαιναν και στοιχεία από τζίτσου, ταε κβο ντο, κικ μπόξινγκ κ.ά.

Αυτό που άρχισα να διαπιστώνω σιγά σιγά, ήταν η πραγματικότητα που ζούσα. Ότι δεν είχα καθόλου αυτοπεποίθηση. Φανταστείτε θα μιλούσα με δυσκολία στους άλλους γιατί φοβόμουνα, δεν έκανα γυμναστική στο σχολείο γιατί ντρεπόμουνα και φοβόμουνα... Χωρίς να το καταλαβαίνω, μέσω των πολεμικών τεχνών, άρχισε η αυτοπεποίθηση μου να .... υπάρχει.

Γιατί μέσω αυτών, μάθαινα μέσω ενός συστήματος, να έχω υπομονή, επιμονή, επιτυχία και αποτυχία, σεβασμό, να βρίσκω νόημα στο κάθε τι, να τολμώ, να κουράζομαι, να γυμνάζομαι, να νικώ, να ζω. Οι πολεμικές τέχνες θεωρώ μου άλλαξαν ολόκληρη τη ζωή μου. Μπορεί να μην ήμουν ο μεγαλύτερος πρωταθλητής, αν και είχα διάφορες μικρές επιτυχίες, αλλά ένιωθα λες και έλαβα το μεγαλύτερο δώρο της ζωής μου. 

Όντας πια στην εφηβεία, (βοήθησαν και οι εφηβικές ορμόνες), επιτέλους άρχισα να εναντιώνομαι στον βασανιστή της οικογένειας μου. Άλλοτε με αποτυχία, και άλλοτε με επιτυχία. Αλλά έβλεπα ότι ακόμη και τις φορές που αποτύγχανα, δεν φοβόμουν πια. Ένιωθα σίγουρος για τις ικανότητες και τη στάση μου.

Αυτό με βοήθησε και στην μετέπειτα ζωή μου. Έμαθα να τολμώ και να μην με φοβίζουν διάφορες καταστάσεις. Όχι πάντα βέβαια, γιατί δεν είμαστε ρομπότ. Αλλά ήξερα τον τρόπο, και να βρίσκω πιο εύκολα τη δύναμη να το πράττω.

Πολλοί ίσως λανθασμένα, θεωρούν ότι οι πολεμικές τέχνες είναι κάτι πολύ βίαιο και μαθαίνουν στα παιδιά πώς να παίζουν ξύλο. Εκτός από ελάχιστες που δεν έχουν κάποια φιλοσοφία πίσω τους, όπως το ΜΜΑ (γνώμη μου), οι υπόλοιπες έχουν να προσφέρουν πολλά. Το παιδί δεν γίνεται βίαιο. Μαθαίνει να αμύνεται. Μαθαίνει να είναι δυνατό, εξωτερικά και εσωτερικά, μαθαίνει να βοηθάει τον αδύνατο και να υπερασπίζεται το δίκιο. Ένας από τους βασικούς κανόνες που σου μαθαίνουν είναι να μην προκαλείς ποτέ τον καβγά, αλλά να χρησιμοποιείς αυτά που ξέρεις μόνο όταν κινδυνεύεις πραγματικά.

Είσαι δηλαδή ένα ειρηνικό πλάσμα. Και στα 39 μου έτη, και στα 27 έτη περίπου που κάνω πολεμικές τέχνες, ούτε και μία φορά δεν βρέθηκα σε καβγά, δεν έπαιξα ξύλο. Αυτό λέει πολλά.

Οπότε, αν έχετε σκέψεις να ξεκινήσετε μια τέχνη, είτε εσείς είτε το παιδί σας, ασχέτως από την ηλικία σας, τότε κάντε το. Δοκιμάστε διάφορες τέχνες αρχικά για να δείτε ποια σας ταιριάζει. Υπάρχουν τέχνες με κτυπήματα (καράτε, μουάι τάι, τάε κβο ντο κ.ά), τέχνες πάλης (τζούντο, παγκράτιον, ελληνορωμαϊκή κ.ά), και διάφοροι άλλοι συνδυασμοί.  Δεν έχει καλές, καλύτερες και χειρότερες τέχνες. Όλες έχουν πολύ χρήσιμα πράγματα να σας διδάξουν, πραγματικά.

Εύχομαι να βρείτε και εσείς τη δύναμη να πάτε κόντρα σε αυτό που σας πληγώνει, που σας ρίχνει την αυτοπεποίθηση, και να ζήσετε πιο ολοκληρωμένοι και δυνατοί.